*สำหรับผู้ที่เพิ่งเคยเข้ามา ขอความกรุณาย้อนกลับไปอ่านมารยาทการใช้บล๊อกในเอนทรี่ "ฉลองเปิดบล๊อก" ก่อนนะคะ*
รีพอร์ทจ้า รีพอร์ทงาน MBK Thailand Cosplay Contest 2007 วันที่ 24/11/2007
มารีพอร์ทงานกันจ้า คนเยอะมาก สถานที่ . . . คงไม่ต้องพุดถึง ลานด้านข้าง MBK ฝั่งโคคิว แต่ก็มักจะยาวกันไปถึงแถวๆใกล้แม็คฯประจำเน้ 55+
ก่อนไปรีพอร์ทรูป ขอรีพอร์ทตัวอักษรก่อนเน้อ 55+ เช้าตื่น7โมงครึ่ง กะจะรีดผมก่อน แต่คิดไปคิดมา . . ยังไงก็รวบขึ้นไม่ต้องรีดหรอกม๊างง เลยจบกัน แต่งตัวเตรียมของเสร็จตั้งกะ 8 โมง กินข้าวเช้าแล้วนั่งเล่นคอมพ์ก่อนออกจากบ้าน 9 โมงตามที่วางแผน
ก่อนไปที่ MBK ก็แวะไปเอาชุดคอสสองชุดกับร้องเท้าที่ทิ้งเอาไว้ที่ออฟฟิศตรงสีลมก่อน แล้วก็เผ่นขึ้น BTS ไปที่ MBK (ได้ข่าวว่าเจ้าแนนไปถึงตั้งแต่ 9 โมงเช้า อะไรจะเร็วไฮเปอร์เยี่ยงน๊านนน)
ไปส่งชุดให้แนนจังที่แม็คฯใหญ่แล้วก็รอๆๆๆ ลุงอัลกำลังเดินทางมา น่าจะใกล้ถึง นอกนั้น . . . . แจ้งมาตามโทรศัพท์ที่โทรตามตัวว่า 11โมงครึ่งโดยประมาณ . . อืม . . มาสายเป็นเรื่องธรรมชาติ นั่งรอต่อปายยยจนกระทั่งลุงอัลมาถึง . . แล้วสาวๆก็เผ่นไปเปลี่ยนชุดกันก่อน แค่เปลี่ยนเสื้อเชิ้ตกับกระโปรงเท่านั้นแหละ แล้วก้ออกมานั่งรอ พอพ่อหนุ่มอีก2หน่อมาถึงก็ขนของเผ่นออกจากร้านด้วยความเกรงใจ(ของเยอะมากกก กินพื้นที่โต๊ะร้านแม็คฯไปเกือบ 2 แถวเต็มๆทั้งที่มีกันแค่5คน ขออภัยทางร้านด้วยนะคะ) เสร็จปุ๊บก็เดินไปตรงใกล้ๆที่จัดงาน ลุงอัลเจอทีมเชียร์อยู่ตรงนั้นเลยอาศัยไปวางของแปะรวมๆด้วยกันแล้วก็ได้ฤกษ์แต่งตัวให้เต็มยศ และแล้ว เจ้าออย สาวหล่อประจำทีมก็มาพร้อมรองเท้าให้เจ้าบุ๊ค พ่อหนุ่มเลยได้เปลี่ยนชุดสักที(คนอื่นเปลี่ยนกันหมดแล้ว น่าสงสาร)
หลังจากเปลี่ยนชุด . . ก็เป็นอะไรที่อนาถมากกกก ออยมีเพื่อนมาด้วย เลยได้เพื่อนช่วยแต่งหน้าให้ แต่สาวๆอีกสองคนนี้สิ . . ด้วยความที่ปกติมิเคยแต่งหน้า เดือดร้อนช่างแต่งหน้าจำเป็นเจ้าบุ๊คให้ช่วยแต่งให้ (โดนเจ้าโปจิแซวไปอีกนานว่าเค้ามีแต่ให้สาวๆเมคอัพ ทำไมทีมนี้ให้หนุ่มๆเมคอัพแทนซะงั้น) เอาน่าๆๆช่วยๆกัน บุ๊คเมคอัพสาวๆ แมวดำก็ไปเติมแผลเป็นให้ลุงอัล ผลัดกันทำผมให้แนนจังช่วยกันเป็นทอดๆไป กว่าจะเสร็จเรียบร้อยก็ปาไปเกือบบ่ายโมงครึ่ง =[]= มายก๊อด ตรูมาถึงตั้งกะ10โมงกว่าแท้ๆ
หลังจากนั้น . . . ไม่มีอะไรมากไปกว่าการเดินถ่ายรุปและขอให้เค้าช่วยถ่ายให้ ไม่มีมือกล่องนี่น๊า มีเพื่อนออยคนเดียวจะใช้ช่วยถือกล้องตัวเองเลยก็เกรงใจเผื่อเค้าอยากวิ่งไปถ่ายคนอื่นมั่ง
ราวๆ5โมงก็เปลี่ยนชุดกลับเพราะมีนัดกับที่บ้าน เปลี่ยนสายฟ้าแลบแล้วเผ่นอย่างด่วน เหนื่อยโฮกแต่ก็สนุกดี สถานที่ฝรั่งเยอะ เลยเจอฝรั่งมาขอถ่ายด้วยเยอะมากๆๆๆ เจอคนที่ไม่คิดว่าจะได้เจอก็หลายคน แต่ก้ไม่ได้คุยอะไรกันมากนัก เอาไว้เจอกันใหม่งานหน้านะจ๊ะ
จบการรีพอร์ทอักษร หลังจากนี้ก็จะขอรีพอร์ทด้วยรูปตัวอย่างบางส่วนนะจ๊ะ ขออภัยด้วยที่มีแต่กลุ่มตัวเองเพราะสภาพรองเท้าไม่อำนวยให้วิ่งสโตรก ได้แต่ขออาศัยคนละแวกนั้นตอนมาขอถ่ายให้ช่วยฝากถ่ายให้อีกที เพราะงั้นทำใจเน้
คอนเซปต์งานนี้ “ชุดทหาร” อแดปมาจากชุดนาซีอีกทีนึง เครดิตตราอาร์มโดยเจ้าบุ๊คผู้ออกแบบ(ทำได้ทุกอย่างจริงๆพ่อหนุ่มคนนี้ กรุณาปรบมือให้พ่อหนุ่มด้วย แม้แต่ฝรั่งยังเดินมาชมว่าเขาชอบมากกก)
สภาพก่อนการแปลงร่าง . . แนนจังไปทดลองอะไรในร้านแม็คฯน่ะ - -''
รูปรวมรูปแรก กว่าจะได้รูปนี้ . . สมาชิกช่างขยันเดินไปไหนไม่รู้ - -
มาโซนรูปเดี่ยวแต่ละคนมั่งเริ่มต้นด้วย เจ้าบุ๊ค เมคอัพประจำ(หรือจำเป็น? ยศร้อยเอก<-ใช่มะ? หรือพันเอก??)
เจ้าออย สาวหล่อประจำทีม (ยสที่ปกเสื้อมะมีอยู่คนเดียว . . เจ้าตัวเลยบอกเป็น"ยาม" 55+)
ต่อไป เจ้าเอิ้น ร้อยเอกเช่นกัน
ต่อไป ร้อยโทแนนจัง
ต่อไป ร้อยโท แมวดำAnsuz เอง (รูปเต็มตัวของตัวเองไม่มี แสนอนาถจิต TTwTT)
สุดท้าย . . ท่านนายพล ลุงอัล~~!!
ที่เหลือ . . . . ตามไปดูตามลิงค์ด้านล่างของเอนทรี่นะจ๊ะ อัพรูปไม่ค่อยขึ้น ยากเหลือเกินเอ็กซ์ทีน TTwTT
--------------------------------------------------------
ส่วนนี้ขอยกเครดิตให้กิ้งนะจ๊ะ เดินบังเอิญเจอกัน เจ้ากิ้งเลยรีเควสมา+ช่วยถ่ายและจัดท่าให้ ขอบใจมากๆเลยจ๊ะ เอาไว้เจอกันใหม่เน้
--------------------------------------------------------
สุดท้ายต้องขอยกเครดิตทั้งหมดให้ผู้เป็นธุระจัดการเรื่องชุดนะจ๊ะ ขอบใจมากๆที่ทำให้วันนี้ออกมาเป็นอย่างที่เห็น
จริงๆแล้วถ่ายมา 124 รูป แต่คัดเหลือแค่ 96 รูป แต่คัดมามาแค่นี้พอ ลงหมดไม่ไหวตายก่อนพอดี นี่ก็ไม่รู้ว่าเอนทรี่จะยาวแค่ไหนแล้ว
96รูปที่เหลือไปที่นี่เลยจ๊ะ http://s132.photobucket.com/albums/q40/ansuz_album/COSPLAY/MBK%2024-11-07/?start=all
บายจ๊ะ
PS. หวังว่าหน้าเพจงวดนี้จะออกมาสมบูรณ์นะจ๊ะ เบี้ยวนิดเบี้ยวหน่อยช่างมันเอาแค่ตัวหนังสืออ่านได้ก็พอ
edit @ 25 Nov 2007 17:07:04 by ansuz
การกะประมาณของ+ผ้า+หลายๆอย่างทวีคูณขึ้นเรื่อยๆนั่นคือปริมาณเงินในกระเป๋าที่ไหลออกไปให้ก่อน ทำให้เกิดอาการเงินช็อท แทบต้องเอาของไปจำนำ หลังจากที่ของบางสิ่งออกไปก่อนแล้ว แต่เงินไม่พอจนต้องเรียกเรียกเก็บเงินจากเจ้าของชุดทั้งหลายทั้งทีเคยบอกกับตัวเองว่าจะไม่เก็บเงินก่อนชุดเสร็จ รู้สึกผิดอย่างแรงเวลาที่ไปเรียกเก็บเงิน ถ้าจะให้นับจำนวนเงินที่ลงไปกับงานนี้แล้วไม่ได้คืนคงเกิน 1500 บาท ซึ่งก็ยกให้ไม่เป็นไร อันเนื่องจากการไม่มีหัวทางการเงิน แล้วใจดีกับคนอื่นเกิน ทั้งที่ที่รักก็เตือนเสมอ ว่าให้เพลาๆลงบ้าง และที่เพิ่งรู้เมื่อวันก่อนเรื่องอาการเจ็บๆที่ข้อเท้าขวาที่เป็นมาตลอดเกิดจากความผิดปรกติของเส้นเอ็น ที่รักษาไม่ได้ ดังนั้นจงเจ็บตลอดไปเถิด สมน้ำหน้าอยากทำเอง นึกถึงปริมาณผ้าที่ต้องแบกบนไหล่โอทำไมมันถึงหนักแบบนั้น แต่ตอนนั้นมีความสุข ไม่เคยคิดถึงน้ำหนักเงินหรืออะไรทั้งสิ้น แต่ความกดดันมันเริ่มเข้ามาการโดนพูดถึงชุดนาซีทุกวันๆๆๆ ทั้งกดดันทั้งเครียดแต่ไม่เคยบอกใครซึ่งเป็นข้อเสียอีกอย่างของตัวเอง การเก็บความรู้สึกของคนอื่นมาใส่ตัวจนนอนไม่หลับ บอกได้ว่าเหนื่อยคิดถูกที่ให้ช่างเขาตัดให้ (ขอบคุณช่างหลายๆ) ถ้าตัดเองคงต้องกล่าวอำลากับการนอนเป็นแน่ ช่วงนั้นแทบจะเอารถเมล์เป็นที่นอน เพราะทั้งเรียนเช้า กลับบ้านเย็นบางครั้งเกือบ4ทุ่ม กลับบ้านเพื่อเตรียมตื่น6.30เพื่อไปเรียนให้ทันอาสนุกมาก จนในที่สุด ชุด5ใน 7ก็เสร็จการขนกลับมาบ้านตอนจะเที่ยงคืนสนุกมาก อาการเมารถเนื่องจากไม่ได้กินข้าวทำให้แทบสลบบนรถแท็กซี่ (การขึ้นแท็กซี่ตอนกลางคืนเป็นอะไรที่น่าตื่นเต้นมาก) แล้วการดำเนินชีวิตแบบนี้ก็ดำเนินมาเรื่อย จนในที่สุดอีก 2 ชุดก็เสร็จ พอจะเป่าปากพักได้มันก็มาปัญหาเรื่องเสื้อใส่บ่ได้เอาพาเจ้าชุดนรกพวกนี้ไปแก้แล้วพากลับ (ไม่มีการชาร์ทค่าใช้จ่ายเพิ่มเพราะเป็นความผิดของร้านกับของตัวเองอย่างละครึ่ง) แล้วงานวันที่ 17-18 ก็มาถึงความอดทนถึงขีดสุด ทำให้ต้องมานั่งถามตัวเองว่าที่ทำมาข้างต้นนั้นได้อะไรทำไปทำไม แล้วมีความสุขจริงๆหรือ คอสเพลย มันเล่นๆจริงหรือทำไมเราต้องจริงจังกับมันมากขนาดนี้ ทุ่มกับมันไปทำไมแค่รอยยิ้มน่ะมันดีจริงๆหรือ ร่างกายที่ถึงขีดสุดมันบอกให้พอ โอเคมันจบ แต่คนอื่นไม่ยอมให้จบขอบบอกว่าเกลียดการเซ้าซี้ที่สุด การพูดกันแค่ประโยคเดียวเข้าใจเป็นพอ เรามีเหตุผลของเรารับฟังกันบ้างไม่ใช่เอาความคิดของตนเป็นใหญ่ ไม่สนุกนะแบบนั้น เงินในกระเป๋าที่เหลือเพียง200 กับเวลาอีก1อาทิตย์ทำให้ต้องเลือก โอเคผิดเองที่เลือกจะไปอีกทางไม่ไปคอสนั่น นึกว่าจะจบแต่มันไม่จนห่วงเชือกของคำว่ารับผิดชอบมันผูกรั้งอยู่ที่คอทั้งเครียดทั้งโมโห แต่ก็ยังทำไอ้บรรดาสนับแข้งนั่น ก่อนจะส่งมันไปแล้วบอกบ๊ายบายกับมัน แต่ต้องของใจใครก็ไม่รู้ที่เอาชุดนรกนี่ไปแอบ ขอบใจมากๆ ทำให้รับรู้ว่าบางครั้งความมีเหตุผลไม่มีผลกับใครบางคนการใช้วิธีที่รุนแรงอาจจะประสบผลสำเร็จที่สุด แต่ตอนนี้มันกลับมาแล้วเจ้าชุดนาซีนรกมันกลับมาแล้ว..................